Hiep hiep hieperdepiep hieperdepiep hoera!!!

Eindelijk is het dan zover, Stijn is jarig! Lang zal hij leven, lang zal hij leven… Twee violen en een trommel en een fluit … Er is er een jarig hoera hoera dat kun je wel zien… Poehhh das niet makkelijk hoor, zo op de vroege morgen maar ik kon niet langer wachten. Ik heb de verrassing al zo lang voor me moeten houden. Natuurlijk was Stijn reuze blij met mijn gezang en was meteen in de feeststemming… Haaha…! Je bent jarig of je bent het niet. Nadat ik klaar was met mijn liedjes repertoire en hij zijn kaarsje op de taart heeft uitgeblazen pakte hij zijn cadeau uit. Pffff gelukkig, hij is er blij mee…, blij mee…, hij vindt het hartstikke gaaf. Op onze laatste dag in New York gaan we naar een honkbalwedstrijd van de Mets! Ik heb geen idee hoe dat zal zijn maar het lijkt me zeker de moeite waard en leuk dit een keer mee te maken. Hopelijk heb ik alles goed geregeld en hebben we goede plaatsen. Na ons ochtend ritueel ( douche, aankleden enz.) gaan we er even lekker voor zitten met een kop koffie, die we gehaald hebben bij de receptie, en een heerlijk stuk (ieder een kwart) taart, American birthdaycake wel te verstaan met heerlijke cake binnenin en gigantisch veel botercrème aan de buiten kant. Zooo, dat was smullen!

Na ons “ontbijtje” gaan we ons rondje maken door Acadia. Helaas is het niet zo mooi weer. Af en toe regent het en de wolken hangen vrij laag. We besluiten eerst met de auto Park Loop Road te rijden en te stoppen bij de uitkijkpunten. Helaas door de laag hangende bewolking kun je niet ver van je afkijken. Op de Cadillac Mountain is het zicht zelfs zo slecht dat je maar een paar meter voor je uit kan kijken.

Ondanks het slechte zicht vermaken wij ons prima. Natuurlijk is het jammer maar dit heeft ook wel wat. Op de route heb je ook een uitzichtpunt dat Thunder Hole wordt genoemd. Het is een smalle geul met een grot aan het einde. Als daar het water vanuit de zee inslaat (op het goede moment) dan hoor je een gigantisch harde klap…tenminste dat zou moeten. Helaas omdat de zee vandaag rustig was waren de golven niet zo heftig. Gelukkig zijn we aan het einde van de dag nogmaals bij Thunder Hole wezen kijken en was de klap al harder dan in de ochtend. Als je geluk hebt kan het water zelfs zo’n 10 meter de lucht in gespoten worden. Dat zou wel heel erg gaaf zijn geweest. Ach ja, wij hebben vandaag gewoon andere gave dingen mee gemaakt…

Na de Park Loop Road parkeren we de auto bij Bubble Pond. Vanuit hier willen we een trail gaan lopen die ons om het meer heen leidt. Na een tijdje gelopen te hebben vinden we het allebei een erg “saaie” route. We lopen al even niet meer langs het meer en de weg die we lopen is verre weg van spectaculaire. Wat blijkt we hebben of een afslag gemist of we lopen gewoon een verkeerde trail. Gelukkig zien we een bordje staan die ons het bos in leid. Dit is een leuk smal bospad met veel beekje waar je over heen moet springen en behoorlijke stronken van bomen. Ja dit is gaaf. Na een tijdje staat er weer een paaltje. Helaas lopen we nog steeds niet goed en besluiten we terug te lopen. Nou ja terug lopen… We kiezen voor een alternatieve route. Zo komen we na wat klim en klauter werk weer op het brede bospad terecht. Het is wel erg jammer dat we de goede trail niet hebben kunnen vinden maar ondanks dat hebben we toch een mooi stuk gewandeld en even heerlijk aan het water gerelaxt.

Na een tijdje wil Stijn een deal sluiten wie als eerste bij de auto is… Haaha succes! Ik ga me niet kapot rennen. Stijn uiteraard de fanatiekeling maakt een sprintje en roept van een afstand KOM! Over het meer hoor je een harde echo KOMMMM!!! Haaaha, super cool! Waarop we enige tijd aan de rand van het meer van alles geroepen hebben, geweldig! Na een tijdje beginnen we met fluiten. Het is echt bizar hoe goed je de echo hoort. Het meer is gigantisch groot maar toch hebben blijkbaar andere ons gehoord… Als wij het fluitdeuntje van de film The Hunger Games fluiten krijgen we een fluit signaal van andere mensen terug! Haaha super grappig en leuke communicatie zo.

Na een vermoeide dag lopen we het stadje in om een hapje te eten. Uiteraard willen we even proosten op Stijn’s verjaardag. Stijn besteld een biertje en ik een wijntje… Sorry, but can i see your ID. Whaatttttt, mijn ID, die ligt op de kamer. Nou… Daar ging mijn wijntje. Stijn liet vol trots zijn rijbewijs zien en mocht genieten van een heerlijk biertje terwijl ik uit een plastic beker met een rietje mocht genieten van een diët coke, nou en bedankt! Zie ik er serieus zó jong uit! Iets jonger geschat worden is natuurlijk helemaal zo verkeerd nog niet… Maar dat je daardoor niet van een heerlijk wijntje kan genieten waar ik me zo op verheugd had was echt heel heulll zielig. Haaha, ach ja ik kom er wel weer over heen en Stijn heeft in ieder geval kunnen proosten en genoten van zijn verjaardag in Amerika!